Soma Maden Katliamı’nın 12’nci yıldönümü…

Soma’da 301 madencinin yaşamını yitirdiği katliamın 12’nci yılında, Ankara’da yine madenciler vardı… Ödenmeyen maaşları ve tazminatları için eksi 3 derecede kaldırım taşlarının üstünde ablukaya alınan, gözaltına alınan Doruk Madencilik işçileri. Ve kazanan… O işçilerin yanı başında bir sendika başkanı, Gökay Çakır. Çiftçilikten kopup 22 yıl yeraltında çalışan Bağımsız Maden İş Genel Başkanı Gökay Çakır, işçilikten sendika önderliğine uzanan hikâyesini konuştuk: “301 kişi öldü, kimse işçiye sahip çıkmadı. O gün beynim 180 derece değişti.”

Gökay Çakır tıpkı Soma havzasındaki diğer işçiler gibi babadan çiftçiydi. Ülkenin hemen her yerinde çiftçilerin yaşadığı sorunlarla karşı karşıya kaldı. Maliyetler artıyor, ektikleri para etmiyordu. Geçim zorlaştı, artık yalnız değildi, evlenmişti. Sorumluluklar artıyor, geçim zorlaşıyordu. Çakır, böylece çiftçiliğinin yanına maden işçiliğini ekledi. 23’ündeydi. 22 yıl çalıştı madende. Kendi deyimiyle “40 yaşına kadar böyle devam etti hayatına, normal bir vatandaş olarak. Taa ki Soma’ya kadar.”

301 işçinin öldüğü Soma katliamından sonra işçilerin büyük bir cenderenin içinde olduklarını anlamaları ve karşı koyacak güçlerinin olmaması sarsıcı bir etki yarattı amele denizi Soma havzasında. Gökay Çakır sarsılan o işçilerdendi. Soma Katliamı’nın 12. Yılında Soma’dan Ankara yürüyüşlerine uzanan mücadeleyi anlatan Gökay Çakır’a göre Türkiye’de madencilik hâlâ ölümle yaşam arasında sıkışmış bir ‘mecburiyet’…

Onu Eskişehir’den Ankara’ya yürüyen ve direnerek kazanan Doruk Madencilik işçilerinin önünde ya da yanı başında gördük en son… “Biz keneyiz! Yapıştığımız yerden kafamızı koparmadan, bu işçinin hakkını almadan gitmiyoruz!” diyecek kadar kararlı bir sendika başkanı… Ama aynı zamanda “Konuşacak çok şeylerim var ama ben bu kadar kişiye hiç konuşmadıydım, kusuruma bakmayın” diyecek kadar mütevazi bir işçi hala…

Çakır’ın hikâyesi yalnızca bir sendikacının hikayesi değil. Aynı zamanda Türkiye’de işçiliğin, göçün ve yoksulluğun hikâyesi…